STRONGS NT 580: ἀποβολή

ἀποβολή, ἀποβολης, ἡ, a throwing away;

1. rejection, repudiation (ἀποβάλλεσθαι to throw away from oneself, cast off, repudiate): Romans 11:15 (opposed to πρόσλημψις αὐτῶν, objec. genitive).

2. a losing, loss (from ἀποβάλλω in the sense of lose): Acts 27:22 ἀποβολή ψυχῆς οὐδεμία ἔσται ἐξ ὑμῶν no one of you shall lose his life (Winers Grammar, § 67, 1 e.). (Plato, Plutarch, others.)

απεγαλάκτισε απεγαλακτίσθη αποβολη αποβολή ἀποβολὴ απογαλακτίση απογαλακτίσης απογαλακτίσω απογεγαλακτισμένοι απογεγαλακτισμένον apobole apobolē apobolḕInterlinear Greek • Interlinear Hebrew • Strong's Numbers • Englishman's Greek Concordance • Englishman's Hebrew Concordance • Parallel Texts