STRONGS NT 3948: παροξυσμός

παροξυσμός, παροξυσμου, ὁ (παροξύνω, which see);

1. an inciting, incitement: εἰς παροξυσμόν ἀγάπης (A. V. to provoke unto love), Hebrews 10:24.

2. irritation (R. V. contention): Acts 15:39; the Sept. twice for קֶצֶף, violent anger, passion, Deuteronomy 29:28; Jeremiah 39:37 (); Demosthenes, p. 1105, 24.'

παρεωραμένη παρεωραμένος παρεωραμένω παροξυσμον παροξυσμόν παροξυσμὸν παροξυσμος παροξυσμός παροξυσμὸς παροξυσμώ παρορώ παρόψεται paroxusmon paroxusmos paroxysmon paroxysmòn paroxysmos paroxysmòsInterlinear Greek • Interlinear Hebrew • Strong's Numbers • Englishman's Greek Concordance • Englishman's Hebrew Concordance • Parallel Texts