STRONGS NT 3884: παραλογίζομαι

παραλογίζομαι; (see παρά, IV. 2);

a. to reckon wrong, miscount: Demosthenes, p. 822, 25; 1037, 15.

b. to cheat by false reckoning (Aeschines, Aristotle); to deceive by false reasoning (joined to ἐξαπαταν, Epictetus diss. 2, 20, 7); hence,

c. universally, to deceive, delude, circumvent: τινα, Colossians 2:4; James 1:22 (the Sept. several times for רִמָּה).

παραλογιζηται παραλογίζηται παραλογιζομενοι παραλογιζόμενοι παράλυσιν παρελογίσαντό παρελογίσασθέ παρελογίσατο παρελογίσατό παρελογίσω paralogizetai paralogizētai paralogízetai paralogízētai paralogizomenoi paralogizómenoiInterlinear Greek • Interlinear Hebrew • Strong's Numbers • Englishman's Greek Concordance • Englishman's Hebrew Concordance • Parallel Texts