STRONGS NT 3331: μετάθεσις

μετάθεσις, μεταθέσεως, ἡ (μετατίθημι);

1. a transfer: from one place to another (Diodorus 1, 23); τίνος (genitive of the object), the translation of a person to heaven, Hebrews 11:5.

2. change (of things instituted or established, as ἱερωσύνης, νόμου): Hebrews 7:12; τῶν σαλευομένων, Hebrews 12:27. (Thucydides 5, 29; Aristotle, Piut.)

μεταθεσεως μεταθέσεως μεταθεσιν μετάθεσιν μεταθεσις μετάθεσις metatheseos metatheseōs metathéseos metathéseōs metathesin metáthesin metathesis metáthesisInterlinear Greek • Interlinear Hebrew • Strong's Numbers • Englishman's Greek Concordance • Englishman's Hebrew Concordance • Parallel Texts