STRONGS NT 3153: ματαιότης

ματαιότης, ματαιότητος, ἡ (μάταιος, which see), a purely Biblical and ecclesiastical word ((Pollux 50:6 c. 32 § 134)); the Sept. for הֶבֶל (often in Ecclesiastes), also for שָׁוְא, etc.; vanity;

a. what is devoid of truth and appropriateness: ὑπέρογκα ματαιότητος (genitive of quality), 2 Peter 2:18.

b. perverseness, depravation: τοῦ νως, Ephesians 4:17.

c. frailty, want of vigor: Romans 8:20.

ματαιότης ματαιότητα ματαιότητας ματαιοτητι ματαιότητι ματαιοτητος ματαιότητος ματαιότητός ματαιοτήτων mataioteti mataiotēti mataióteti mataiótēti mataiotetos mataiotētos mataiótetos mataiótētosInterlinear Greek • Interlinear Hebrew • Strong's Numbers • Englishman's Greek Concordance • Englishman's Hebrew Concordance • Parallel Texts