STRONGS NT 3139: μάρμαρος

μάρμαρος, μαρμάρου, ὁ, ἡ (μαρμαίρω to sparkle, glisten);

1. a stone, rock (Homer, Euripides).

2. marble ((cf. Epistle Jer. ), Theophrastus, Strabo, others): Revelation 18:12.

μαρμαρου μαρμάρου μαρσίππιον μαρσίπποις μαρσίππον μάρσιππον μαρσίππου μαρσίππους μαρσίππω μαρσυππίου μαρυκάται marmarou marmárouInterlinear Greek • Interlinear Hebrew • Strong's Numbers • Englishman's Greek Concordance • Englishman's Hebrew Concordance • Parallel Texts