STRONGS NT 3132: μαντεύομαι

μαντεύομαι; (μάντις (a seer; allied to μανία, μαίνομαι; cf. Curtius, § 429)); from Homer down; to act as seer; deliver an oracle, prophesy, divine: Acts 16:16 μαντευομένη, of a false prophetess (A. V. by soothsaying). The Sept. for קָסַם, to practise divination; said of false prophets. (On the heathen character of the suggestions and associations of the word, as distinguished from προφητεύω, see Trench, N. T. Synonyms, § vi.)

Forms and Transliterations

εμαντεύοντο μάντεις μαντεύεσθαί μαντευομενη μαντευομένη μαντευόμενοι μαντεύομενοι μαντευόμενος μαντευομένων μαντεύσασθαι μαντεύσησθε μάντευσον μάντιν manteuomene manteuomenē manteuoméne manteuoménē

Links

Interlinear Greek • Interlinear Hebrew • Strong's Numbers • Englishman's Greek Concordance • Englishman's Hebrew Concordance • Parallel Texts