STRONGS NT 3128: Μανασσης

Μανασσης (Treg. Μαννασσης in Revelation), genitive and accusative Μανασσῆ (Buttmann, 19 (17); Winers Grammar, § 10, 1; but see WH's Appendix, p. 159a), ὁ (מְנַשֶּׁה, causing to forget, from נָשָׁה, to forget), Manasseh;

1. the firstborn son of Joseph (Genesis 41:51): Revelation 7:6.

2. the son of Hezekiah, king of Judah (2 Kings 21:1-18): Matthew 1:10.

Μανασση Μανασσῆ Μανασσης Μανασσῆς μάνδρα μανδραγόραι μανδραγόρας μανδραγορών μάνδραι μάνδραις μάνδρας μανδρών μανδύαν μανδύας μανδύων μανή Manasse Manassê Manassē Manassē̂ Manasses Manassês Manassēs Manassē̂sInterlinear Greek • Interlinear Hebrew • Strong's Numbers • Englishman's Greek Concordance • Englishman's Hebrew Concordance • Parallel Texts