STRONGS NT 3075: λυμαίνομαι

λυμαίνομαι: imperfect ἐλυμαινομην; deponent middle; (λύμη injury, ruin, contumely); from Aeschylus and Herodotus down;

1. to affix a stigma to, to dishonor, spot, defile (Ezekiel 16:25; Proverbs 23:8; 4 Macc. 18:8).

2. to treat shamefully or with injury, to ravage, devastate, ruin: ἐλυμαίνετο τήν ἐκκλησίαν, said of Saul as the cruel and violent persecutor (A. V. made havock of), Acts 8:3.

ελυμαινετο ελυμαίνετο ἐλυμαίνετο ελυμήναντό ελυμήνατο ελυμήνω λυμαίνεται λυμαίνοιτο λυμαινόμενος λυμαινομένου λυμανείται λυμανούνται λυμήνη elumaineto elymaineto elymaínetoInterlinear Greek • Interlinear Hebrew • Strong's Numbers • Englishman's Greek Concordance • Englishman's Hebrew Concordance • Parallel Texts