STRONGS NT 2551: κακολογέω

κακολογέω, κακολόγω; 1 aorist infinitive κακολογῆσαί; (κακολόγος); equivalent to κακῶς λέγω (which the old grammarians prefer, see Lob. ad Phryn., p. 200);

1. to speak ill of, revile, abuse, one; to calumniate, traduce: τινα, Mark 9:39; τί, Acts 19:9; (2 Macc. 4:1; Lysias, Plutarch, others).

2. Hellenistically, to imprecate evil on, curse: τινα, Matthew 15:4; Mark 7:10 (so for קִלֵּל, Proverbs 20:20; Ezekiel 22:7; Exodus 22:28).

εκακολόγουν κακολογησαι κακολογήσαί κακολογῆσαί κακολογήσεις κακολογουντες κακολογούντες κακολογοῦντες κακολογούντος κακολογων κακολογών κακολογῶν kakologesai kakologêsaí kakologēsai kakologē̂saí kakologon kakologôn kakologōn kakologō̂n kakologountes kakologoûntesInterlinear Greek • Interlinear Hebrew • Strong's Numbers • Englishman's Greek Concordance • Englishman's Hebrew Concordance • Parallel Texts