STRONGS NT 2225: ζοωγονέω

ζοωγονέω, ζοωγόνω; future ζοωγονήσω; present infinitive passive ζοωγονεῖσθαι; (from ζοωγονος viviparous, and this from ζοως and ΓΑΝΩ);

1. properly, to bring forth alive (Theophrastus, Diodorus, Lucian, Plutarch, others).

2. to give life (Theophrastus, de caus. pl. 4, 15, 4; Ath. 7, p. 298 c.): τά πάντα, of God, 1 Timothy 6:13 L T Tr WH ((1 Samuel 2:6)).

3. in the Bible to preserve alive: τήν ψυχήν, Luke 17:33; passive Acts 7:19. (For הֶחֱיָה, Exodus 1:17; Judges 8:19; (1 Samuel 27:9, 11; 1 Kings 21:31 ().)

εζωογόνει εζωογονείτε εζωογονήσατε εζωογόνουν ζωογο΄νησει ζωογονεί ζωογονεισθαι ζωογονείσθαι ζωογονεῖσθαι ζῳογονεῖσθαι ζωογονείτε ζωογονησει ζωογονήσει ζῳογονήσει ζωογονήσωσιν ζωογονουντος ζωογονοῦντος ζῳογονοῦντος ζωογονούντων zoogoneisthai zoogoneîsthai zōogoneisthai zōogoneîsthai zoogonesei zoogonḗsei zōogonēsei zōogonḗsei zoogonountos zoogonoûntos zōogonountos zōogonoûntosInterlinear Greek • Interlinear Hebrew • Strong's Numbers • Englishman's Greek Concordance • Englishman's Hebrew Concordance • Parallel Texts