STRONGS NT 1462: ἔγκλημα

ἔγκλημα (see ἐν, III. 3), ἐγκλήματος, τό (ἐγκαλέω), accusation: the crime of which one is accused, Acts 25:16; ἔγκλημα ἔχειν, to have laid to one's charge, be accused of a crime, Acts 23:29. (Often in Attic writings from Sophocles and Thucydides on.) [SYNONYMS: see κατηγορέω; cf. Isocrates 16, 2 τάς μέν γάρ δίκας ὑπέρ τῶν ἰδίων ἐγκληματων λαγχανουσι, τάς δέ κατηγοριας ὑπέρ τῶν τῆς πόλεως πραγμάτων ποιοῦνται, καί πλείω χρόνον διατριβουσι τόν πατέρα μου διαβαλλοντες ἤ κτλ.]

Forms and Transliterations

εγκεκολαμμένα εγκεκολαμμέναι εγκλημα έγκλημα ἔγκλημα εγκληματος εγκλήματος ἐγκλήματος έγκληρον εγκλοίωσαι εγκοίλια εγκοιλοτέρα εγκολαπτά εγκολληθήσεται enklema enklēma énklema énklēma enklematos enklēmatos enklḗmatos

Links

Interlinear Greek • Interlinear Hebrew • Strong's Numbers • Englishman's Greek Concordance • Englishman's Hebrew Concordance • Parallel Texts