STRONGS NT 1340: διϊσχυρίζομαι

διϊσχυρίζομαι (L WH διϊσχυρίζομαι (see Iota)): imperfect διισχυριζομην;

1. to lean upon.

2. to affirm stoutly, to assert confidently: Luke 22:59; Acts 12:15. (Lysias, Isaeus, Plato, Demosthenes, Josephus, Antiquities 2, 6, 4; Aelian hist. an. 7, 18; Dio Cassius, 57, 23; others.)

δικάζω[δικάζω; 1 aorist passive ἐδικασθην; from Homer down; "to judge, pass judgment: absolutely, Luke 6:37 Tr marginal reading (others, καταδικάζω.]

διισχυριζετο διισχυρίζετο διϊσχυρίζετο δικάζειν δικάζεσθε δικάζηται δικαζόμενον δικάζονται δικάσαι δικάσει δίκασον δικάσω εδίκαζε εδίκαζεν εδίκασας diischurizeto diischyrizeto diischyrízetoInterlinear Greek • Interlinear Hebrew • Strong's Numbers • Englishman's Greek Concordance • Englishman's Hebrew Concordance • Parallel Texts